Pogrzeb Elżbiety Woodville

12 czerwca 1492 roku odbył się pochówek Elżbiety Woodville, byłej królowej Anglii. Elżbieta Woodville, matka Elżbiety York i zaginionych książąt z Tower, spoczęła obok swojego męża, Edwarda IV, w kaplicy św. Jerzego na zamku w Windsorze.














źródło: www.tudorowie.pl

Krwawa egzekucja hrabiny Salisbury

27 maja 1541 roku została ścięta Margaret Pole, hrabina Salisbury, matka kardynała Reginalda Pole'a. Wyrok wykonano po dwóch latach jej więzienia w Tower. Dumna hrabina nie chciała odejść z pokorą. Ponoć kat dosłownie porąbał jej ciało na kawałki, goniąc ją po szafocie.

Egzekucja Anny Boleyn [480 rocznica]

17 maja głowę pod topór położyli Weston, Norris, Brereton, Smeaton i Rochford. Na środę 19 maja wyznaczono datę egzekucji Anny. Zadbano o to by dotarła tam jak najmniejsza liczba gapiów, gdyż obawiano się pożegnalnej mowy Anny, która cały czas podtrzymywała, że jest niewinna. Obawy te okazały się niepotrzebne, ponieważ królowa potraktowała egzekucję jako przedłużenie całej tej absurdalnej sytuacji. Bardzo możliwe też, że do końca wierzyła, że król ją ułaskawi. Jakkolwiek by nie było od drugiej w nocy modliła się o ocalenie swojej duszy, licząc na to, że rano skończy się jej cierpienie. Egzekucję przesunięto jednak na południe, co zaniepokoiło Annę, jednak, jak zanotował Kingston, dama ta znajdowała wiele radości i przyjemności w śmierci. Słowa te potwierdza ostatnia wiadomość jaką Anna przekazała królowi w nocy, która poprzedzała jej egzekucję. Wiadomość ta pełna sarkazmu i czarnego humoru Anny pokazywała jak dumną osobą była i świadczyła o jej pogodzeniu się ze śmiercią: 

"Przekaż mu, że bardzo dziękuję, że wciąż kontynuuje wywyższanie mnie. Najpierw uczynił mnie Markizą, potem Królową, a teraz, widząc, że nie może na ziemi wywyższyć mnie już bardziej, posyła mnie do nieba, bym została świętą" 

Gdy nadeszła odpowiednia godzina Annę poprowadzono na szafot. Jak notuje De Guaras Anna tego dnia była w szatańskim humorze. Także inni świadkowie widowiska zauważyli, że nie obawiała się śmierci, a szła na jej spotkanie z wielką radością i ulgą. Nie tylko jej zachowanie, ale także ubiór pokazywał, że choć prawnie nie jest królową, to wygląda jak prawdziwa władczyni. Ubrana była w królewski kolor purpury, a do tego miała gronostajowy płaszcz. Starała się nie spoglądać na miejsce stracenia. Poprosiła o możliwości wygłoszenia pożegnalnej mowy, na co jej pozwolono, gdy obiecała, że nie powie nic, co byłoby nielojalne wobec króla. Antonia Fraser cytuje jej ostatnie przemówienie:

„Dobrzy ludzie, nie przyszłam tu głosić kazania. Przyszłam tu umrzeć. Zgodnie z prawem i przez prawo zostałam osądzona by umrzeć i dlatego nie powiem nic przeciw niemu. Nie przybyłam tutaj by kogokolwiek oskarżać ani też by mówić o tym co mnie oskarżyło i skazało na śmierć, ale modle się o króla, by Bóg go zachował i pozwolił długo rządzić w tym królestwie, bo to najdelikatniejszy i najłaskawszy książę jakiego mieliśmy. Zawsze był dla mnie łagodnym i sprawiedliwym panem.  I jeśli ktokolwiek będzie chciał mnie osądzać, niech osądza dobrze. I tak opuszczam ten świat i was i serdecznie pragnę byście modlili się za mnie.”

Po skończeniu, zdjęła królewskie futro i czepiec, uklękła, zawiązano jej oczy, wypowiedziała słowa:  "Duszę mą powierzam Jezusowi Chrystusowi", a kat wykonał swą powinność. 

Egzekucja Jerzego Boleyn'a

17 maja 1536 r. został ścięty Jerzy Boleyn. Przed śmiercią wygłosił długą przemowę, w której bronił swej wiary oraz zachęcił ludzi aby ‘nie pokładali nadziei w marnościach tego świata’ lecz ‘w Bogu’ :

“Moi panowie, nie przybywam tu jako kaznodzieja, by was pouczać, lecz po to aby umrzeć, gdyż prawo upomina się o mnie i prawu oddaję się do dyspozycji.”

Do ostatniej chwili wielu ludzi wierzyło, iż Jerzy Boleyn zostanie ułaskawiony. Niestety, brat Królowej został ścięty. Do dzisiaj zachowały się nieliczne portrety Jerzego – prawdopodobnie wszystkie jego autentyczne XVI-wieczne podobizny (jak i jego siostry) zostały zniszczone, a dziś możemy podziwiać jedynie repliki dzieł z późniejszych lat. Królowa Anna Boleyn widząc z okna egzekucję swojego brata, na cześć jego rozlanej na szafocie krwi, określiła 17 maja jako 'ten krwawy dzień' [ang. this bloody day]. Nazwa ta przetrwała do czasów teraźniejszych, gdzie współcześni historycy omawiając to wydarzenie, niezwykle często używają epitetu Anny, który, jak twierdzą, uważają za najbardziej stosowny.

Dziś mija 480 rocznica egzekucji Jerzego, brata kontrowersyjnej królowej.

Elżbieta I - rocznica śmierci

Elżbieta w podeszłym wieku

24 marca 1603, dokładnie 413 lat temu zmarła ostatnia władczyni dynastii Tudorów. Przy łożu śmierci czuwał arcybiskup Canterbury, który powtarzał królowej, że Bóg będzie dla niej miłosierny, gdyż prowadziła przykładne i pobożne życie oraz zapewniła tryumf anglikanizmu. Królowa odpowiedziała mu wówczas: Milordzie, korona, którą tak długo nosiłam, wbijała mnie w dumę za życia: proszę, by nie powiększał pan owej pychy, kiedy zbliża się śmierć. Elżbieta została pochowana w Opactwie Westminsterskim obok swej starszej siostry - Marii I Tudor.

11 lutego - tajemnicza data Elżbiety York

11 lutego 1466 roku w Pałacu Westminster przyszła na świat królowa Anglii i zarazem żona Henryka VII Tudora, Elżbieta York. Zaledwie 37 lat później, 11 lutego 1503 roku w Pałacu w Richmond nagle umiera. Czy to przypadek, iż matka jednego z najwybitniejszych monarchów XVI - wiecznej Europy, Henryka VIII odchodzi z tego świata w dniu swoich urodzin? Czy do jej śmierci przyczyniła depresja po tragicznej utracie ukochanego syna, Artura? To już na zawsze pozostanie tajemnicą...

Śmierć ekscentrycznego króla - Henryka VIII

28 stycznia 1547 w Londynie w pałacu Whitehall zmarł jeden z najwybitniejszych monarchów w historii Anglii, a także Europy - Henryk VIII Tudor.
W późnych latach życia Henryk miał dużą nadwagę – w obwodzie brzucha mierzył 137 cm, możliwe jest też, że cierpiał na podagrę. Jego nadwaga miała początek w wypadku podczas turnieju w 1536. Poniesiona wtedy rana na udzie nie tylko uniemożliwiła zażywanie ruchu, ale też stopniowo jątrzyła się i możliwe, że pośrednio doprowadziła do jego śmierci 28 stycznia 1547 w pałacu Whitehall. Henryk VIII został pochowany w kaplicy św. Jerzego w Zamku Windsor, obok swojej żony Jane Seymour. 

Umierając powtarzał: Anna... Anna Boleyn. Później zawołał: zakonnicy! zakonnicy!. To były jego ostatnie słowa. Gdy do łoża śmierci Henryka przybył Cranmer, król nie mógł już mówić. Arcybiskup poprosił, żeby dał w jakiś sposób znak, że umiera w wierze chrześcijańskiej. Henryk uścisnął mu rękę i zmarł.

Śmierć Francisa Derehama i Thomasa Culpepera

Thomas Culpeper

 10 grudnia 1541 roku zostali ścięci Francis Dereham i Thomas Culpeper, dworzanie Henryka VIII, oskarżeni i romans z królową Katarzyną Howard, piątą żoną króla.  

Śmierć Tomasza Wolseya

29 listopada 1530 roku w Leicester zmarł angielski kardynał Tomasz Wolsey, jeden z największych polityków i zaufanych ludzi Henryka VIII. Pod koniec życia Wolsey popadł w niełaskę, gdy nie udało mu się doprowadzić do unieważnienia ślubu Henryka VIII z Katarzyną Aragońską.