Twierdzenie mym przeznaczeniem, czyli motta żon Henryka VIII

W dzisiejszych czasach nastała moda na mienie motta, czyli stwierdzenia, którym kierujemy się w życiu. Jednak nie wyklucza to tego, iż już pięć wieków wcześniej, szczególnie wśród warstwy najbardziej uprzywilejowanej także normalne było mieć daną sentencję, jaka nas określała. Niepodważalną prawdą jest to, iż zdecydowanie dawniej bardziej przestrzegało się założonego motta, które zwykle raz wybrane zostawało przy człowieku na całe życie. Oczywiście tradycji stało się zadość i każda z henrykowskich żon takie oto motto posiadała. W dodatku nie można zaprzeczyć, że te panie nie wybrały jakiś bezsensownych stwierdzeń za swój duchowy przewodnik, lecz dokładnie rozpatrzone, w pełni określające ich charaktery sentencje.

Katarzyna Aragońska: ~Humble and loyal~ [pol.~Pokorna i wierna~]

Anna Boleyn: ~The most happy~ [pol.~Najszczęśliwsza~]

Jane Seymour: ~Bound to serve and obey~ [pol.~Zobowiązana służyć i słuchać~]

Anna z Kleve: ~God send me well to keep~ [pol.~Bóg posłał mnie, aby utrzymać się dobrze~]

Katarzyna Howard: ~No other will but his~ [pol.~Żaden inny, lecz on~]

Katarzyna Parr: ~To be useful in all I do~ [pol.~Być użyteczna we wszystkim co robię~]

 
*wszystkie zdjęcia, fotografie użyte w tym poście w pełni zostały edytowane (filtr, napis-motto) przeze mnie.


Na koniec tego posta chciałabym zamieścić filmik, który stworzyła stała i wierna czytelniczka naszego bloga, Elizabeth Alexandra G. (Eli). Dzieło to zadedykowała adminkom tego bloga, czyli nam. Jest to świetne podsumowanie tego posta, jak i wszystkich dotychczasowych postów na temat żon Henryka.

Która żona Henryka VIII była najlepsza? {Wasze wypowiedzi}

Hania S , 17.01.2016
Anna Boleyn.Przeżyła 29 lat,skończyła na szafocie,nie ona jedna.Matka Elżbiety !.Nie chciała zostać kochanka,była na to zbyt dumna.Ożenił się z nią,ale wszystkie osoby dramatu srogo za to zapłaciły.Ona pierwsza z jego żon spotkała się z morzem pomówień i nienawiści.Mroczne czasy i historie.

 Elizabeth Roberts , 17.01.2016

Anne Bolyen, she was brave courageous and never surrendered. She was smart and took great caution in her life. She was friendly and well traveled as well. 

Davina marie Boleyn Alford , 11.01.2016
I love Anne Boleyn so much because she helped changed religion to what many Christians believe in now. She was as strong as any man. She died for the sake of Elizabeth. She gave us a great monarch. She was not afraid. She was a great style icon. Anne noted to be one of the most important queens of history. She made me want to be her. She loved henry even though his love was not there. Anne Boleyn was innocent. That's why I love Anne Boleyn soooooooo much 


Elizabeth Alexandra G. (Eli) , 09.01.2016
Proszę bardzo~ Cóż, trudne pytanie... W każdej z nich było coś niezwykłego: w Katarzynie Aragońskiej niezłamana siła, w Annie Boleyn urok i spryt, w Jane nieskazitelność i łagodność, w Annie Kliwijskiej rozum i rozwaga, w Katarzynie Howard wolność ducha i marzycielstwo, za to w Katarzynie Parr dojrzałość i zaradność. Mi charakterem najbliżej jest do Anny Kliwijskiej, chociaż i Kasię Parr bardzo lubiłam. Obie przyjaźniły się z obiema córkami Henryka i służyły mu dobrymi radami. Dodatkowo obie były podobnie wykształcone i otwarte na świat. Trudno mi wybrać jedną z nich, ale jeśli muszę, to wybiorę panią Parr~

 

Zofia Kornaga , 11.01.2016

Anna Kliwijska-umiejętność gry w karty oraz mądrość pomogły jej zachować głowę. Brak (podobno) urody pomógł jej,dobrze,w spokoju żyć (w bezpiecznej odległości od tyrana)... Pozdrawiam :) Widzę,że zewnętrznie, ciągle się  zmieniacie dziewczyny...

Późne lata Henryka VIII

Jedyny ocalały syn Henryka, Edward książę Kornwalii, nie był zdrowym dzieckiem. Dlatego też Henryk pragnął ponownie się ożenić, aby zagwarantować sobie męskiego potomka i następcę. Tomasz Cromwell zasugerował Annę Kliwijską, siostrę protestanckiego księcia Kleve, który był postrzegany jako ważny sojusznik w razie katolickiego ataku na Anglię. Hans Holbein młodszy został wysłany do Cleves, aby namalował dla króla portret Anny. Po obejrzeniu wyidealizowanego wizerunku, a także nakłoniony przez pochlebne opinie wypowiadane przez jej dworzan, Henryk zgodził się poślubić Annę. Ślub odbył się 6 stycznia 1540.
Wkrótce potem Henryk zapragnął jednak zakończyć małżeństwo, nie tylko z powodów osobistych, ale również politycznych. Książę Kleve wdał się w spór z cesarzem rzymsko-niemieckim, z którym Henryk wolał nie zadzierać. Królowa Anna była wystarczająco inteligentna, aby nie utrudniać Henrykowi dążenia do anulowania małżeństwa. W zamian otrzymała tytuł "drogiej królewskiej siostry" i dał jej pierwszeństwo przed wszystkimi damami królestwa (oprócz żony i córek) oraz zamek Hever, wcześniejszą rezydencję rodziny Anny Boleyn. Tomasz Cromwell w tym czasie popadł w niełaskę ze względu na swoją rolę w planowaniu tego związku, został następnie pozbawiony praw i ścięty. Urząd wicekróla ds. duchowych, utworzony specjalnie dla niego, nie został ponownie obsadzony i do dnia dzisiejszego pozostaje wolny.
28 lipca 1540 – tego samego dnia, kiedy lord Essex został stracony – Henryk poślubił młodziutką Katarzynę Howard, kuzynkę Anny Boleyn. Niedługo po ślubie królowa Katarzyna wplątała się jednak w romans z dworzaninem Thomasem Culpeperem. Zatrudniła też Francisa Derehama (który był z nią wcześniej nieoficjalnie zaręczony i miał z nią przedślubny romans) jako swojego sekretarza. Tomasz Cranmer, będący w opozycji do możnej katolickiej rodziny Howardów, zwrócił królowi uwagę na dowody działalności królowej Katarzyny. Mimo że początkowo Henryk odmówił uznania zarzutów, pozwolił jednak Cranmerowi poprowadzić śledztwo, które zaowocowało wciągnięciem w to samej Katarzyny. Podczas przesłuchania królowa mogła przyznać się do uprzedniej umowy małżeńskiej z Derehamem – co uczyniłoby jej późniejszy ślub z Henrykiem nieważnym – ale zamiast tego zeznała, że Dereham zmusił ją do cudzołóstwa. W międzyczasie Dereham ujawnił związek Katarzyny z Tomaszem Culpeperem.
W grudniu 1541 Culpeper i Dereham zostali straceni. Katarzynę skazano nie podczas rozprawy sądowej, ale poprzez Akt Utraty Praw, uchwalony przez parlament. W akcie wyliczano dowody przeciw królowej i Henryk musiałby wysłuchać całego tekstu przed udzieleniem królewskiej zgody. Ponieważ "powtarzanie tak smutnej historii i relacjonowanie tak haniebnego występku" w obecności króla "mogłoby otworzyć ranę już zabliźniającą się w królewskim sercu", do aktu włączono specjalną klauzulę pozwalającą pełnomocnikom rządowym na udzielenie królewskiej zgody w zastępstwie króla. Taka metoda zatwierdzania dokumentów nie była nigdy wcześniej używana, lecz podczas rządów następców Henryka zastąpiła tradycyjne osobiste uczestnictwo władcy w obradach parlamentu.
Małżeństwo Katarzyny anulowano krótko przed jej egzekucją. Podobnie jak w przypadku Anny Boleyn, Katarzyna Howard nie mogła być winną cudzołóstwa, jeżeli małżeństwo od początku było nieważne. Ponownie argument ten został zignorowany i Katarzyna została stracona 13 lutego 1542 mając ok. 18 lat.
Henryk poślubił ostatnią żonę, majętną wdowę Katarzynę Parr w 1543. Sprzeczali się o religię; jego pozycje wobec ruchów reformatorskich w Europie pozostawały konserwatywne, ona była natomiast ich zwolenniczką, mimo otrzymanej edukacji katolickiej. Jej zachowanie niemal doprowadziło ją do zguby, ale ocaliła siebie samą pokazem uległości i posłuszeństwa. Pomogła Henrykowi pojednać się z jego dwiema pierwszymi córkami, lady Marią i lady Elżbietą. W 1544 ustawą parlamentu przywrócono im miejsce w linii sukcesji zaraz po Edwardzie, księciu Kornwalii, mimo że wciąż uznawane były za dzieci z nieprawego łoża. Ta sama ustawa pozwalała Henrykowi na ustalanie

kolejności dziedziczenia tronu według własnej woli.

Śmierć Katarzyny Parr

5 września 1548 roku w Sudeley Castle zmarła Katarzyna Parr, szósta i ostatnia żona Henryka VIII. Królowa wdowa zmarła na skutek komplikacji poporodowych, po urodzeniu córki Marii.

Konkurs

Ostatni konkurs w naszym wykonaniu cieszył się bardzo dużym odzewem za co Wam bardzo dziękujemy!
Z okazji już ponad 2000 tysięcy wyświetleń organizujemy kolejny Tudorowski konkurs!!!

ZASADY KONKURSU:
- Musicie w minimum trzech zdaniach opisać Waszą ulubioną żonę Henryka VIII Tudora (za jakie cechy ją lubicie, co Was w niej najbardziej interesuje itp.)
- Następnie Waszą wypowiedź wysłać nam na naszego oficjalnego maila - thetudorspolska@gmail.com, w treści wiadomości wpisując BLOG THE TUDORS - KONKURS i wasze imię (nie musi być prawdziwe) lub nick internetowy.

Przykładowe zgłoszenie do konkursu:

 BLOG THE TUDORS - KONKURS    (Patrycja) lub (xXLovciamxX)

 Moją ulubioną żoną Henryka VIII jest Katarzyna Aragońska. Lubię ją za jej bezgraniczną odwagę i spokój (którego mi brakuje ;D). Katarzyna zainteresowała mnie swoją ogólną tajemniczością. 

Wypowiedź napisana najciekawiej, z pomysłem zostanie wynagrodzona!
 
Na wasze zapewne wielce twórcze dzieła czekamy do 2 października 2015 roku.

Narodziny Marii Seymour

Zamek Sudeley

30 sierpnia 1548 roku w zamku Sudeley  przyszła na świat Maria Seymour, córka Katarzyny Parr, szóstej żony Henryka VIII, i jej męża Tomasza Seymoura. Po śmierci matki (Katarzyna Parr zmarła w wyniku gorączki połogowej) i ścięciu ojca oskarżonego o zdradę, Maria została sierotą jako siedmiomiesięczna dziewczynka. Zmarła najprawdopodobniej w wieku dwóch lat.

Podpisy żon Henryka VIII

W dzisiejszym niedługim poście chciałam Wam pokazać podpisy sześciu żon Henryka VIII Tudora.

- Katarzyna Aragońska;

 Znaczące zawijanie ogonków oznacza odwagę i rozwagę. Jednakże małe literki umieszczone w środku podpisu świadczą o delikatnej nieśmiałości. Podkreślenie nazwiska mówi o swojej znaczącej pozycji - królowej.

- Anna Boleyn;

Wysokie A świadczy o poczuciu dumy ze swojego pochodzenia. Dalsza część podpisu mówi o niezależności od nikogo. Proste litery dają do zrozumienia o tym, że Anna uwielbiała być w centrum uwagi. A znaczące podkreślenie podpisu oznacza duszę towarzystwa.

- Joanna Seymour;

Widocznie pochyły, idący w górę podpis świadczy o dążeniu do celu, nawet po trupach. Bardzo wykręcone litery oznaczają zamknięcie w sobie. A średni rozmiar liter mówi o tym, iż Joanna mogła przystosować się do każdej sytuacji.

- Anna Kliwijska;

Imię napisane drukowanymi literami mówi o możności i władzy. Zaś powyginana dalsza część podpisu świadczy o skrytości i utrzymywaniu emocji w sobie. Dodawanie ogonków oznacza skoncentrowanie i pilność w tym co robimy.

- Katarzyna Howard;

Duże litery dają oznakę wygadania i nieostrożności. A niezwyczajna czcionka mówi o wielkiej, dziecinnej i bezgranicznej ufności.

- Katarzyna Parr;

Proste K mówi o dużej rozumności. Niewielkie literki, o istotnym kształcie oznaczają niewiedzę i podatność na opinię innych. Natomiast wzożaste podkreślenie daje do zrozumienia o wielkiej tolerancji do otoczenia.

Catherine Parr

Katarzyna Parr urodziła się ok. 1512 w zamku Kendal, zmarła 5 września 1548 w zamku Sudeley w hrabstwie Gloucestershire) – królowa-małżonka Anglii i Irlandii, ostatnia, szósta żona króla Henryka VIII. Była to jedyna jego żona pochodząca z Irlandii i czwarta pochodząca z angielskiej szlachty. Przeżyła go o rok. Ze wszystkich królowych angielskich miała najwięcej mężów, bo aż czterech. Cieszyła się przyjaźnią z trojgiem dzieci Henryka i osobiście zaangażowała się w edukację Elżbiety i Edwarda (oboje byli później władcami Anglii). Miała wpływ na ustanowienie przez Henryka Trzeciego Aktu Sukcesji z 1543, który przywrócił do linii sukcesji obie pozbawione dotąd tego prawa córki Marię i Elżbietę. Kiedy Henryk był na wojnie we Francji, od lipca do sierpnia 1544 pełniła funkcję regenta i w wypadku gdyby wtedy zginął, była wyznaczona jako regent do czasu osiągnięcia wieku sprawnego przez Edwarda. Jednakże w testamencie nie wyznaczył jej żadnych funkcji państwowych. Z powodu jej sympatii do stronnictwa Reformacji frakcja katolicka na dworze królewskim w 1546 doprowadziła do wydania nakazu aresztowania, ale małżonkowie się pogodzili. Jako pierwsza angielska królowa opublikowała pod własnym nazwiskiem książkę Modlitwy lub medytacje. Przyjęła zadanie wychowawcy Elżbiety po śmierci króla i opublikowała drugą książkę Lamentacje grzesznika. Pół roku po śmierci Henryka poślubiła czwartego i ostatniego męża Tomasza Seymoura pierwszego barona Seymoura z Sudeley. Było to krótkie małżeństwo, ponieważ umarła we wrześniu 1548 prawdopodobnie z powodu komplikacji poporodowych.

Henryk VIII i Katarzyna Parr

Ślub Katarzyny i Henryka odbył się 12 lipca 1543 roku w pałacu Hampton Court. Była pierwszą z królowych angielskich, która posiadała także tytuł królowej Irlandii (po tym jak Henryk VIII przyjął ten tytuł). Katarzyna i Henryk poprzez licznych wspólnych przodków byli związani węzłami pokrewieństwa. Katarzynie udało się utrzymywać dobre relacje z dziećmi Henryka z poprzednich małżeństw – Marią, Elżbietą i Edwardem. Doprowadziła też do pogodzenia się Henryka z córkami. Sprowadziła na dwór swoje przybrane dzieci: córkę Margaret Neville jako pannę na wydaniu oraz syna Johna. Jej wujek Lord Parr został Lordem Szambelanem.
Henryk udał się na swoją ostatnią, nieudaną wyprawę wojenną do Francji i w tym czasie od lipca do września 1544 Katarzyna była jego regentką. Ponieważ Rada Regencyjna była obsadzona jej stronnikami (jej wuj, Tomasz Cranmer, Lord Hertford) sprawowała efektywną władzę. Zajmowała się finansami państwa i dostawami dla korpusu ekspedycyjnego we Francji, podpisała pięć królewskich rozporządzeń i była w stałym kontakcie z dowódcą północnych marchii Hrabią Shrewsbury, którego zadaniem było zapewnienie spokoju na granicy ze Szkocją. Uważa się, że jej aktywność jako regentki, siła charakteru i dostojeństwo i postawa religijna były źródłem inspiracji dla przybranej córki Elżbiety (która później rządziła jako Elżbieta I).
Poglądy religijne Katarzyny były stałym źródłem podejrzeń dla katolików i przedstawicieli stronnictwa antyreformacyjnego takich jak Stephen Gardiner (biskup Winchester) i lord Wriothesley (Lord Kanclerz). Choć wychowana jako katoliczka urodzona przed nadejściem Reformacji, z czasem zainteresowała się tzw. Nową Wiarą i zaczęła jej sympatyzować. Zaślubiny zostały uświetnione spaleniem trzech protestanckich heretyków w pobliskim Wielkim Parku i uważnie obserwowano czy nowa królowa nie wykazuje śladów współczucia. W połowie lat 40. zaczęto podejrzewać iż jest stronniczką Reformacji. O tym, że była świadczą wątki w jej drugiej i ostatniej książce wydanej już po śmierci Henryka VIII w 1547 „Lamentacje grzesznika” (Lamentacions of a synner) gdzie znajduje się m in teza o usprawiedliwieniu wyłącznie przez samą wiarę co kościół katolicki uważał za herezję. Mało prawdopodobne by takie poglądy pojawiły się w krótkim czasie pomiędzy śmiercią Henryka VIII a publikacją książki. Znacząca też jest jej bliska znajomość z Anną Askew wpływową stronniczką Reformacji, która publicznie przeciwstawiała się katolickiemu dogmatowi o transsubstancjacji i została z tego powodu zamordowana przez katolików za herezję, a później uznana za męczenniczkę Reformacji. W 1546 biskup Winchester i Lord Wriothesley usiłowali skonfliktować z nią króla. Wydany został nakaz aresztowania, jednakże w przeddzień dowiedziała się o nim i udało się jej ukorzyć i zyskać jego łaskę przez zapewnienie iż dyskutowała o religii tylko by zająć jego umysł i oderwać uwagę od problemów zdrowotnych. Następnego dnia uzbrojeni strażnicy, którzy nieświadomi zmiany sytuacji usiłowali dokonać aresztowania narazili się na gniew króla.
Krótko przed śmiercią Henryk uposażył Katarzynę wyznaczając jej roczną rentę w wysokości 7 tys. funtów, nakazał też aby w razie jego śmierci choć byłaby wdową wciąż odbierała wszystkie honory tak jakby wciąż żył. Katarzyna została zwolniona z dworu królewskiego po koronacji Edwarda VI 31 stycznia 1547 i udała się do swojego domu w Old Manor w Chelsea.

Katarzyna Parr i jej małżeństwo z Tomaszem Seymour'em

Po śmierci Henryka VIII w 1547 na dwór królewski powrócił sir Tomasz Seymour. Katarzyna szybko przyjęła jego propozycję małżeństwa zdecydowana poślubić swą dawną miłość. Ponieważ od śmierci króla minęło zaledwie sześć miesięcy Seymour wiedział, że rada regencyjna nie wyrazi zgody na ich małżeństwo. Z tego powodu pobrali się pod koniec maja w tajemnicy. Przez wiele miesięcy ani król Edward ani rada regencyjna nie byli o tym poinformowani, a kiedy sprawa się wydała wybuchł skandal. Najbardziej dotknęło to Marię I Tudor, która nigdy nie wybaczyła tej decyzji Katarzynie i nawet nakazała listownie Elżbiecie by nigdy się nie kontaktowała z Katarzyną.
Wkrótce potem Katarzyna weszła w spór z wujkiem króla. Lordem Protektorem, księciem Somerset w prawie klejnotów królewskich, do których formalnie wciąż miała prawo. Żona księcia Somerset, jeszcze niedawno jej dama dworu, a obecnie bratowa, utrzymywała, iż to ona, jako małżonka osoby pełniącej funkcję króla ma prawo ich używać. Utrzymywała, że to ona, a nie Katarzyna, jako wdowa po królu. Ostatecznie to żona księcia Somerset wygrała tę walkę. Spowodowało to trwałe pogorszenie stosunków pomiędzy braćmi Seymour, ponieważ Tomasz uważał iż jest to atak na jego pozycję społeczną.

W listopadzie 1547 Katarzyna opublikowała swoją drugą książkę „Lamentacje grzesznika”, która okazała się sukcesem i zyskała przychylne przyjęcie. Na początku 1548 Katarzyna zaprosiła Elżbietę i jej kuzynkę Lady Jane Grey do swojej posiadłości Sudeley Castle w Gloucestershire. Królowa wdowa obiecała obu zapewnić edukację i jej dom stał się szanowany miejscem, w którym dziewczęta z wyższych sfer mogły się wychowywać.

W marcu 1548 Katarzyna była w ciąży, co było zaskoczeniem ponieważ miała już 35 lat i jak dotąd w żadnym z dotychczasowych małżeństw nie zaszła w ciążę.

Katarzyna zmarła sześc dni po porodzie w wyniku gorączki połogowej 5 września 1548 roku w Sudeley Castle w Gloucestershire. Jej pogrzeb odbył się 7 września. Córka Katarzyny, Mary Seymour, była nazywana „dzieckiem królowej” i uważana za najlepszą partię w kraju, jednak wszystko zmieniło się po śmierci jej rodziców. Dziewczynka oddana została pod opiekę krewnej i przyjaciółki Katarzyny wdowy księżny Suffolk, która przyjęła ją jak kolejny ciężar. Skrzynia z kosztownościami i stroje należące do Katarzyny zostały po jej śmierci odesłane do Tower i dopiero półtora roku później 17 marca 1550 zostały przeznaczone na uposażenie Mary przebywającej w Grimsthorpe Castle w Lincolnshire. Ostatnia wzmianka na jej temat dotyczy jej drugich urodzin i choć krążyły rozmaite pogłoski o jej późniejszym losie przyjmuje się iż wkrótce po tym zmarła. Natomiast ostatni mąż Katarzyny Lord Seymour of Sudeley został stracony za zdradę 20 marca 1549.