Konkurs {+15k}

Witajcie drodzy czytelnicy! Jak pewnie wielu z Was zauważyło całkiem niedawno temu nasz licznik pokazał 15 tysięcy wyświetleń. Bardzo serdecznie Wam za to dziękujemy! Z tejże okazji organizujemy konkurs. Polegać on będzie na edytowaniu zdjęcia lub wykonaniu kolażu związanego z dynatią Tudorów. Najładniejsze edycję zostaną wyróżnione. W dodatku dla osoby, której kolaż czy zdjęcie najbardziej przykłuje nasz wzrok otrzyma świetną nagrodę! [O szczegóły można pytać mail-owo {thetudorspolska@gmail.com}].

Zasady konkursu:
~ w dowolnej aplikacji (polecamy: PicsArt, Cut Paste Photo, Pixlr, Phonto, PicCollage; wszyskie aplkacje podane wyżej są darmowe) lub programie komputerowym (Gimp, Paint) należy przerobić zdjęcie związane z dynastią Tudorów (serial, bądź obraz).
~ następnie napisać na obrobionym zdjęciu, kolażu -thetudorspolska.blogspot.com-
~ później skończone dzieło należy wysłać nam na naszego oficjalnego maila [thetudorspolska@gmail.com], w treści wpisując BLOG THE TUDORS POLSKA - KONKURS i Wasze imię (nie musi być prawdziwe) lub nick internetowy.

Przykładowe zgłoszenie do konkursu:
BLOG THE TUDORS POLSKA - KONKURS (Patrcyja) lub (xXTudorkaXx)

Praca wykonana najciekawszą techniką, z pomysłem zostanie wynagrodzona!
Na Wasze edycje czekany do 15 maja 2016 roku. Powodzenia!

Masz pytanie związane z dynatią Tudorów?

Potrzebujecie dowiedzieć się czegoś więcej o danej postaci z rodu Tudorów? Macie jakieś pytania? Chcecie poznać ciekawostki na temat tej mrocznej i tajemniczej dynastii? Śmiało! Pytajcie się nas. Z chęcią będziemy udzielać Wam wyczerpujących odpowiedzi na Wasze - zapewne - ciekawe pytania. Wysyłajcie je na nasz oficjalny mail - thetudorspolska@gmail.com 
Najciekawsze pytania (wraz z odpowiedziami) wyświetlimy na blogu. Do dzieła! Czekamy na Wasze pytania! 

Możecie również nadsyłać nam swoje opinie na temat bloga, pomysły na posty lub własne przemyślenia na temat dynastii. 

Moc Czekolady

Kiedy król Hiszpanii Filip II zachorował ściągano najlepszych lekarzy proponujących swe usługi i różnego rodzaju lekarstwa. Niestety bez skutku. Tymczasem skromny lekarz z Andaluzji, Antonio Colmenero de Ledesma siedział w gabinecie i pił gorącą czekoladę. Podczas swych rozmyślań wpadł na pomysł, żeby wymyślić swój własny przepis na gorącą czekoladę. Zaczął mieszać napój kakaowy z lekarstawami. Zauważył, że np. schłodzona czekolada z wyciągiem z róży kastylijskiej jesteś idealna na zbicie gorączki, gorąca czekolada z imbirem na gardło...Wieść o andaluzyjskim lekarzu i jego lekarstawach rozeszła się po całej Hiszpanii. Po niedługim czasie lekarz został wezwany na dwór królewski. Po zbadaniu króla przygotował specjalną miksturę. Król Filip II wyzdrowiał , a doktor Colmenero de Ledesma nie mógł się odpędzić od pacjentów.

Tudorowie- Dzieło literackie

"Tudorowie"- książka o wspaniałej dynastii Tudorów. Nie będę wam zdradzała jej treści, bo zakłócę chęć poznawania tej książki. Dzieło zostało wydane w 2012 roku. Ma twardą okładkę dlatego na pewno jest wytrzymała. Zachęcam was do przeczytania (i kupienia) tej lektury.

Tomasz More - śmierć

Podobnie jak przysięga supremacji, obowiązywała ona nie wszystkich obywateli, tylko tych, których specjalnie zawezwano, to znaczy piastujących urzędy państwowe oraz podejrzanych o zdradę. W kwietniu 1535 roku Tomasz More został poproszony o złożenie tej przysięgi, a kiedy odmówił, uwięziono go w Tower of London. Konsekwentnie milczał, co zgodnie z prawem uważane było za zgodę bez krzywoprzysięstwa.
Został osądzony, skazany i ścięty na Tower Hill w dniu 6 lipca. Ostatnie jego słowa to „Umieram jako dobry sługa króla, ale przede wszystkim sługa Boga”. Jego głowa była zamknięta na Moście Londyńskim przez miesiąc, potem odzyskała ją jego córka, Margaret Roper.

Maria Tudor

Maria Tudor urodziła się 18 marca 1496. Była najmłodszym dzieckiem króla Henryka VII i Elżbiety York(, które żyło ponad rok). Nazywana była różą Tudorów. Jako siostra króla była księżniczką Anglii. Była blisko związana ze swoim bratem Henrykiem VIII – na cześć swojej siostry Henryk dał na imię Maria swojej córce, późniejszej królowej Marii I. We Francji panowała od 9 października do 1 stycznia 1515 jako żona Ludwika XII, który zmarł zaledwie 3 miesiące po ślubie. Miała również nadany tytuł księżnej Suffolk jako żona Charlesa Brandona. Miała z nim 4 dzieci:
*Henryk Brandon
*Lady Frances Brandon
*Eleanor Brandon
*Henry  Brandon

Relacje między Marią a Henrykiem (bratem) popsuły się pod koniec lat 20. XVI w., kiedy to Maria sprzeciwiła się rozwodowi brata z jego pierwszą żoną – królową Katarzyną Aragońską, i osiedliła z dala od dworu królewskiego w zaciszu, w hrabstwie Suffolk. Maria nienawidziła drugiej żony brata– Anny Boleyn, choć Anna próbowała zaskarbić sobie jej sympatię.
Maria zmarła 25 czerwca 1553 w Westhorpe Hall w Suffolk, miała wówczas 37 lat. Została pochowana w kościele Św. Marii, w Bury St Edmunds, w Suffolk. Po śmierci siostry, Henryk żałował, że nie udało mu się z nią pogodzić przed jej śmiercią.

Późne lata Henryka VIII

Jedyny ocalały syn Henryka, Edward książę Kornwalii, nie był zdrowym dzieckiem. Dlatego też Henryk pragnął ponownie się ożenić, aby zagwarantować sobie męskiego potomka i następcę. Tomasz Cromwell zasugerował Annę Kliwijską, siostrę protestanckiego księcia Kleve, który był postrzegany jako ważny sojusznik w razie katolickiego ataku na Anglię. Hans Holbein młodszy został wysłany do Cleves, aby namalował dla króla portret Anny. Po obejrzeniu wyidealizowanego wizerunku, a także nakłoniony przez pochlebne opinie wypowiadane przez jej dworzan, Henryk zgodził się poślubić Annę. Ślub odbył się 6 stycznia 1540.
Wkrótce potem Henryk zapragnął jednak zakończyć małżeństwo, nie tylko z powodów osobistych, ale również politycznych. Książę Kleve wdał się w spór z cesarzem rzymsko-niemieckim, z którym Henryk wolał nie zadzierać. Królowa Anna była wystarczająco inteligentna, aby nie utrudniać Henrykowi dążenia do anulowania małżeństwa. W zamian otrzymała tytuł "drogiej królewskiej siostry" i dał jej pierwszeństwo przed wszystkimi damami królestwa (oprócz żony i córek) oraz zamek Hever, wcześniejszą rezydencję rodziny Anny Boleyn. Tomasz Cromwell w tym czasie popadł w niełaskę ze względu na swoją rolę w planowaniu tego związku, został następnie pozbawiony praw i ścięty. Urząd wicekróla ds. duchowych, utworzony specjalnie dla niego, nie został ponownie obsadzony i do dnia dzisiejszego pozostaje wolny.
28 lipca 1540 – tego samego dnia, kiedy lord Essex został stracony – Henryk poślubił młodziutką Katarzynę Howard, kuzynkę Anny Boleyn. Niedługo po ślubie królowa Katarzyna wplątała się jednak w romans z dworzaninem Thomasem Culpeperem. Zatrudniła też Francisa Derehama (który był z nią wcześniej nieoficjalnie zaręczony i miał z nią przedślubny romans) jako swojego sekretarza. Tomasz Cranmer, będący w opozycji do możnej katolickiej rodziny Howardów, zwrócił królowi uwagę na dowody działalności królowej Katarzyny. Mimo że początkowo Henryk odmówił uznania zarzutów, pozwolił jednak Cranmerowi poprowadzić śledztwo, które zaowocowało wciągnięciem w to samej Katarzyny. Podczas przesłuchania królowa mogła przyznać się do uprzedniej umowy małżeńskiej z Derehamem – co uczyniłoby jej późniejszy ślub z Henrykiem nieważnym – ale zamiast tego zeznała, że Dereham zmusił ją do cudzołóstwa. W międzyczasie Dereham ujawnił związek Katarzyny z Tomaszem Culpeperem.
W grudniu 1541 Culpeper i Dereham zostali straceni. Katarzynę skazano nie podczas rozprawy sądowej, ale poprzez Akt Utraty Praw, uchwalony przez parlament. W akcie wyliczano dowody przeciw królowej i Henryk musiałby wysłuchać całego tekstu przed udzieleniem królewskiej zgody. Ponieważ "powtarzanie tak smutnej historii i relacjonowanie tak haniebnego występku" w obecności króla "mogłoby otworzyć ranę już zabliźniającą się w królewskim sercu", do aktu włączono specjalną klauzulę pozwalającą pełnomocnikom rządowym na udzielenie królewskiej zgody w zastępstwie króla. Taka metoda zatwierdzania dokumentów nie była nigdy wcześniej używana, lecz podczas rządów następców Henryka zastąpiła tradycyjne osobiste uczestnictwo władcy w obradach parlamentu.
Małżeństwo Katarzyny anulowano krótko przed jej egzekucją. Podobnie jak w przypadku Anny Boleyn, Katarzyna Howard nie mogła być winną cudzołóstwa, jeżeli małżeństwo od początku było nieważne. Ponownie argument ten został zignorowany i Katarzyna została stracona 13 lutego 1542 mając ok. 18 lat.
Henryk poślubił ostatnią żonę, majętną wdowę Katarzynę Parr w 1543. Sprzeczali się o religię; jego pozycje wobec ruchów reformatorskich w Europie pozostawały konserwatywne, ona była natomiast ich zwolenniczką, mimo otrzymanej edukacji katolickiej. Jej zachowanie niemal doprowadziło ją do zguby, ale ocaliła siebie samą pokazem uległości i posłuszeństwa. Pomogła Henrykowi pojednać się z jego dwiema pierwszymi córkami, lady Marią i lady Elżbietą. W 1544 ustawą parlamentu przywrócono im miejsce w linii sukcesji zaraz po Edwardzie, księciu Kornwalii, mimo że wciąż uznawane były za dzieci z nieprawego łoża. Ta sama ustawa pozwalała Henrykowi na ustalanie

kolejności dziedziczenia tronu według własnej woli.

Lady Jane Grey

Lady Jane Grey urodziła się prawdobodobnie 12 października 1537 w Bradgate Park, jako najstarsza córka Henryka Grey'a i Frances Brandon (córka Marii Tudor, siostry króla Henryka VIII). Jane miała dwie młodsze siostry: Katarzynę i Marię. Była bardzo dobrze wykształcona. 10 lipca 1553 została ogłoszona królową Anglii. 11 lipca uznała to Rada Królewska, a 12 lipca otrzymała insygnia koronacyjne, ale do ceremonii nie doszło. Jednak 9 lipca księżniczka Maria wyjechał do Norfolk, gdzie została uznana królową. Następnie udała się do Londynu zyskując jeszcze większe poparcie, po czym 19 lipca ojciec lady Jane zmuszony był oświadczyć jej, że przestała być królową. 12 lutego została ścięta w Tower of London.

Bitwa pod Bosworth

Bitwa ta miała miejsce 22 sierpnia 1485r. Zależało od niej czy Henryk VII Tudor zostanie królem Anglii, czy nadal będzie panował Ryszrad III York. Według źródeł historycznych Henryk miał wojsko liczące ok. 5 tysięcy ludzi składające się z : wygnanych Anglików, najemników (opłaconych przez regentkę Francji) i ludzi, którzy przyłączyli się do niego, gdy dotarł do wybrzeży Walii. Natomiast Ryszard miał ok. 10 tysięcy żołnierzy do dyspozycji, co oznacza, że miał dwukrotną przewagę nad swoim przeciwnikiem. Bitwa zaczęła się podobno, gdy główna część wojsk Tudora zaczęła się wspinać na Ambien Hill. Bitwę nazwano " Wojną Dwóch Róż ", ponieważ było to starcie 2 rodów: Lancasterów (którzy mieli w herbię czerwoną różę) i Yorków (białą różę). Ryszard III został zadźgany na śmierć. I tak oto Henryk VII Tudor został królem Anglii.

Elżbieta York- młodość

Edward IV i Elżbieta Woodville

Elżbieta była najstarszym dzieckiem króla Edwarda IV i Elżbiety Woodville, córki Richarda Woodville'a, 1. hrabiego Rivers, oraz starszą siostrą króla Edwarda V. Elżbieta przyszła na świat w Westminsterze i do narodzin brata Edwarda w 1470 r. była uznawana za następczynię tronu. W 1477 r. razem z matką i ciotką, Elżbietą York, księżną Suffolk została Damą Orderu Podwiązki. Po śmierci ojca w 1483 r. Elżbieta razem z młodszym rodzeństwem została uznana za nieślubne dziecko (Edward miał przed ślubem z Elżbietą ożenić się z lady Eleonorą Talbot) i odsunięta od dziedziczenia. Na tron wstąpił jej stryj Ryszard, książę Gloucester jako Ryszard III. Kiedy Ryszardowi zmarła żona, Anna Neville, w 1484 r., pojawiły się pogłoski, że Ryszard planuje ślub z Elżbietą. Te plotki wzbudziły zaniepokojenie na kontynencie, gdzie przebywał Henryk Tudor, 2. hrabia Richmond, od 1471 r. kandydat stronnictwa Lancasterów na króla Anglii. Jego własne prawa do tronu były dość nikłe – jego matka, Małgorzata Beaufort, pochodziła od Jana, 1. hrabiego Somerset, nieślubnego syna Jana z Gandawy, młodszego syna Edwarda III. Hrabia Somerset został wprawdzie uznany za legalnego syna, ale odsunięty od dziedziczenia. Stąd, aby wzmocnić pretensje Henryka jego zwolennicy zaplanowali małżeństwo pretendenta z Elżbietą, co pogodziłoby zwaśnione rody Lancasterów i Yorków. Stąd też Henryk po wstąpieniu na tron zatuszował sprawę nieprawomocności małżeństwa Edwarda IV i Elżbiety Woodville, gdyż to osłabiało jego i tak niezbyt mocną pozycję. Tymczasem obawy Henryka okazały się płonne, ponieważ Ryszard nie miał raczej zamiaru poślubiać bratanicy. Jednakże XVII-wieczny kronikarz sir George Buck twierdził, iż widział list Elżbiety do księcia Norfolk, w którym deklarowała ona miłość do Ryszarda i chęć poślubienia króla. Jeśli korespondencja Elżbiety istniała jeszcze w XVII w., to później zaginęła. Nie wiadomo więc, na ile to wyznanie, jeśli list był autentyczny, można uznać za wyraz uczuć Elżbiety, a na ile za efekt działań jej matki, dążącej do wprowadzenia córki na tron, obojętnie przy jakim królu. Jeśli nawet były planu poślubienia Ryszarda przez Elżbietę, to Henryk Tudor je udaremnił. W sierpniu 1485 r. wylądował wWalii i 22 sierpnia, dzięki zdradzie w szeregach Ryszarda, wygrał bitwę pod Bosworth. Ryszard poległ, zaś Henryk koronował się w Westminsterze.

Edward VI

Edward VI urodził się 12 października 1537 w Hampton Court, zmarł 6 lipca 1553 w Greenwich miał wówczas 16 lat. W latach 1547–1553, jedyny syn Henryka VIII Tudora, króla Anglii i jego trzeciej żony Jane Seymour, córki sir Johna Seymoura, szlachcica z Wiltshire był królem. Edward jednak nigdy nie rządził samodzielnie ( ponieważ musiał do tego osiągnąć wiek pełnoletni) – rządy w jego imieniu sprawowała Rada Regencyjna.

Zakładka

Zakładka "Jane Seymour" została uzupełniona!

Henryk VII - Ojciec "Tyrana"

Jak już za pewne wiecie (pierwszy post) ojcem Henryka VIII był Henryk VII. Do władzy doszedł po upadku rewolty swojego kuzyna, Henry'ego Stafforda, 2. księcia Buckingham, stał się głównym pretendentem do tronu Anglii z dynastii Lancasterów. Zdobył poparcie rodziny Woodville'ów – powinowatych zmarłego króla z dynastii Yorków– Edwarda IV (obiecał m.in. ożenić się z najstarszą córką Edwarda, Elżbietą). Wsparcie uzyskał również od króla Francji Karola VIII. 7 sierpnia 1485 r. wylądował w Milford Haven w Walii na czele niewielkich oddziałów składających się głównie z francuskich najemników. Towarzyszyli mu stryj, hrabia Pemborke, oraz John de Vere, 13. hrabia Oxford, doświadczony żołnierz i wierny zwolennik sprawy Lancasterów. Rodzina Henryka miała walijskie korzenie i twierdziła, że pochodzi od dawnych królów Walii. Henryk jako swoje godło przyjął czerwonego walijskiego smoka. Uzyskał on szerokie poparcie w Walii i wkraczając do Midlands dysponował już 5 tysiącami żołnierzy.

Przeciwko niemu maszerował król z dynastii Yorków, Ryszard III, na czele 8 tys. żołnierzy. Zarówno Henryk jak i Ryszard zdawali sobie sprawę, że wynik bitwy zależał będzie od operującej w pobliżu trzeciej armii, dowodzonej przez lorda Stanleya i jego brata, sir Williama Stanleya. Lord Stanley obiecał pomoc zarówno Ryszardowi (oddał nawet swojego syna jako zakładnika) jak i Henrykowi (był jego ojczymem, trzecim mężem Małgorzaty Beaufort). Do bitwy doszło 22 sierpnia 1485 r. pod Bosworth. Walkę rozpoczęły straże przednie obu armii (dowodzone przez lorda Oxforda po stronie Lancasterów iksięcia Norfolka po stronie Yorków). Bitwa była wyrównana dopóki nie zginął książę Norfolk. Wówczas linia Yorków zaczęła się chwiać. Ryszard próbował wesprzeć swoje wojska strażą tylną dowodzoną przez hrabiego Northumberland. Ten jednak odmówił wykonania poleceń króla. Wówczas Ryszard w otoczeniu straży przybocznej zaatakował orszak Henryka.

Tudor znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Sam nie znał się na wojaczce i nie potrafił dowodzić. Chciał uniknąć starcia wręcz z wytrawnym rycerzem jakim był Ryszard, ale ucieczka oznaczałaby utratę prestiżu i klęskę w bitwie. Na szczęście dla Henryka w tym momencie Stanleyowie zdecydowali się wystąpić po stronie pretendenta i zaatakowali oddział Ryszarda. Król zginął na polu bitwy, a armia Yorków poszła w rozsypkę. Lord Stanley, lub jego brat, zdjął małą, pogiętą koronę z hełmu Ryszarda i wśród wiwatów całego wojska nałożył ją na głowę Henryka Tudora. Pod wieczór armia teraz już króla Henryka VII wkroczyła do miasta Leicester.

Pretensja Henryka do korony była mało ugruntowana i opierała się na linii sukcesji z nieprawego łoża. Nie stanowiło to jednak przeszkody; dziedziczenie nie było wówczas jedyną dostępną metodą stawania się władcą. Pretensje mogły być też oparte na nominacji (przez poprzedniego monarchę), aktach prawnych, zasiedzeniu (de facto posiadaniu władzy) oraz, jak było w przypadku Henryka VII, podboju. Pierwszym obiektem starań Henryka była kwestia ustalenia mocy i nadrzędności jego władzy. Długą i krwawą wojnę domową przeżyło jeszcze kilku pretendentów do tronu, a więc podstawowym problemem Henryka byli konkurenci tacy jak Perkin Warbeck, wspierani przez niezadowoloną szlachtę. Henrykowi udało się utrzymać koronę za pomocą szeregu środków, wśród których podstawowym było rozdrobnienie i podkopanie potęgi arystokracji. Na samym początku Henryk ogłosił siebie królem począwszy od dnia poprzedzającego bitwę (koronował się dopiero30 października 1485r.), upewniając się w ten sposób, że każdy, kto walczył przeciw niemu, mógł być teoretycznie oskarżony o zdradę.

Henryk ugruntował swoją władzę dotrzymując również obietnicy poślubienia Elżbiety York, najstarszej córki króla Edwarda IV i Elżbiety Woodville, córki 1. hrabiego Rivers. Ślub odbył się 18 stycznia 1486 roku w Opactwie Westminsterskim. Zjednoczył on wojujące rody oraz dał Henrykowi większe prawa do tronu dzięki pochodzeniu Elżbiety (jakkolwiek istnieją dowody, że Edward był dzieckiem nieślubnym)

Zakładka

Zakładka "Anne Boleyn" została uzupełniona!

Catherine Parr

Katarzyna Parr urodziła się ok. 1512 w zamku Kendal, zmarła 5 września 1548 w zamku Sudeley w hrabstwie Gloucestershire) – królowa-małżonka Anglii i Irlandii, ostatnia, szósta żona króla Henryka VIII. Była to jedyna jego żona pochodząca z Irlandii i czwarta pochodząca z angielskiej szlachty. Przeżyła go o rok. Ze wszystkich królowych angielskich miała najwięcej mężów, bo aż czterech. Cieszyła się przyjaźnią z trojgiem dzieci Henryka i osobiście zaangażowała się w edukację Elżbiety i Edwarda (oboje byli później władcami Anglii). Miała wpływ na ustanowienie przez Henryka Trzeciego Aktu Sukcesji z 1543, który przywrócił do linii sukcesji obie pozbawione dotąd tego prawa córki Marię i Elżbietę. Kiedy Henryk był na wojnie we Francji, od lipca do sierpnia 1544 pełniła funkcję regenta i w wypadku gdyby wtedy zginął, była wyznaczona jako regent do czasu osiągnięcia wieku sprawnego przez Edwarda. Jednakże w testamencie nie wyznaczył jej żadnych funkcji państwowych. Z powodu jej sympatii do stronnictwa Reformacji frakcja katolicka na dworze królewskim w 1546 doprowadziła do wydania nakazu aresztowania, ale małżonkowie się pogodzili. Jako pierwsza angielska królowa opublikowała pod własnym nazwiskiem książkę Modlitwy lub medytacje. Przyjęła zadanie wychowawcy Elżbiety po śmierci króla i opublikowała drugą książkę Lamentacje grzesznika. Pół roku po śmierci Henryka poślubiła czwartego i ostatniego męża Tomasza Seymoura pierwszego barona Seymoura z Sudeley. Było to krótkie małżeństwo, ponieważ umarła we wrześniu 1548 prawdopodobnie z powodu komplikacji poporodowych.

Maria I Tudor

Maria I Tudor urodziła się 18 lutego 1516 r. w Greenwich. Zmarła 17 listopada 1558 r. w Londynie, miała wówczas 42 lata. Maria I Tudor, zwana Krwawą Marią (Bloody Mary) – księżniczka angielska. Królowa Anglii w latach 1553–1558, Królowa Hiszpanii w latach 1556–1558, córka króla Anglii Henryka VIII Tudora i jego pierwszej żony królowej Katarzyny Aragońskiej. Maria była starszą siostrą króla Edwarda VI i królowej Elżbiety I, ale każde z rodzeństwa miało inną matkę.

                                                                              

Elżbieta I Tudor

Elżbieta była jedynym dzieckiem z drugiego małżeństwa Henryka VIII z Anną Boleyn, które dożyło wieku dojrzałego. Henryk i Anna byli ze sobą związani prawdopodobnie już od roku1527, ale w wyniku sprzeciwu papieża na ich małżeństwo mogli się pobrać dopiero w końcu 1532 r., gdy w wyniku odłączenia się Kościoła angielskiego od papiestwa rozwód z poprzednią żoną Katarzyną Aragońską stał się możliwy.

Anna została ukoronowana w lecie 1533 r., kiedy to była już w ciąży z pierwszym dzieckiem. Noworodkowi nadano imię Elżbieta na cześć jej dwóch babć: Elżbiety York i Lady Elżbiety Boleyn. Henryk wolał, by urodził się syn, ale na razie Elżbieta była jedyną osobą godną dziedziczenia jako że rozwód wyeliminował Marię, córkę Henryka z pierwszego małżeństwa.

Elżbieta miała dwie ciotki ze strony ojca. Pierwszą była Małgorzata Tudor, późniejsza królowa Szkocji i młodsza siostra Henryka VIII Maria Tudor, późniejsza księżna Suffolk; Lady Maria Boleyn, ciotka ze strony matki, była królewską metresą na kilka lat przed poznaniem Anny przez Henryka. Wujem ze strony matki był George Boleyn, wicehrabia Rochford, gorący zwolennik religii protestanckiej.

Pierwsze lata Elżbiety upływały w luksusie, szczególnie że matka była wobec niej bardzo pobłażliwa. Szczęście to zakończyło się wraz z trzecimi urodzinami, bo 19 maja 1536r. królowa Anna została ścięta będąc oskarżoną o zdradę, cudzołóstwo i uprawianie czarów. Wiadomym jest, że oskarżenia te były bezpodstawne. Henryk nie okazywał żadnego smutku z powodu śmierci żony. Poślubił jedną z jej dam dworu, a mianowicie Jane Seymour, 11 dni po egzekucji. Także wuj Elżbiety został skazany na śmierć i ścięty na dwa dni przed śmiercią Anny, oskarżony o cudzołóstwo i kazirodztwo. Wtedy Elżbieta została uznana za niegodną dziedziczenia, utraciła tytuł księżniczki i była tytułowana jedynie jako lady. Żyła na wygnaniu w okresie gdy jej ojciec poślubiał kolejne żony.

Jane Seymour umarła w 1537 r. w wyniku gorączki połogowej, kiedy urodziła syna – późniejszego Edwarda VI. Trzy lata później na jej miejsce przyszła niemiecka księżniczka – Anna z Kleve, z którą Henryk szybko wziął rozwód. Następna była Lady Katarzyna Howard, pochodząca z arystokratycznego i katolickiego rodu. Katarzyna jednak już po dwóch latach małżeństwa również skończyła na szafocie. Elżbieta miała wówczas 8 lat. Słysząc o śmierci Katarzyny miała powiedzieć podobno: I will never marry (Nigdy nie wyjdę za mąż).

Pierwszą guwernantką Elżbiety była Lady Margaret Bryan, baronowa, którą Elżbieta nazywała Muggie. W wieku 4 lat Elżbieta miała nową opiekunkę Katarzynę Champernowne, która była znana jako Kat. Champernowne nawiązała bliskie i przyjazne stosunki z małą dziewczynką i została jej zaufaną i wieloletnią przyjaciółką. Matthew Parker, ulubiony kapelan jej matki, zajmował się wychowaniem religijnym Elżbiety. Parker został arcybiskupem Canterbury, gdy jego podopieczna została królową. Innym towarzyszem jej młodych lat był Irlandczyk Thomas Butler, późniejszy trzeci hrabia Ormonde, który był związany z rodziną Boleynów.

Przyszła królowa odziedziczyła cechy zarówno ojca jak i matki. Była więc osobą charyzmatyczną, urzekającą, lubiącą flirtować. Cechy te pasowały zarówno do Henryka, który w młodości był notorycznym podrywaczem, jak i do Anny, znanej z piękna i wdzięku. Elżbieta odziedziczyła po matce delikatną budowę ciała, czarne oczy i zgrabną figurę. Po ojcu zaś – rude włosy, chęć do nauki oraz intelekt i zdolność do zdobywania sympatii ludzi.

Ostatnia żona Henryka VIII Katarzyna Parr pomogła mu się pogodzić z Elżbietą. Zgodnie z Aktem Sukcesyjnym z 1544 r. Maria (córka Katarzyny Aragońskiej) i Elżbieta zostały włączone do dziedziczenia tronu zaraz po księciu Edwardzie.

Anna Boleyn - Egzekucja

Witajcie! Oto kolejny post z filmikiem... na nim Anna Boleyn traci swoje życie. Henryk VIII kazał ją ściąć, gdyż Anna nie zdołała dać mu upragnionego syna. Zachęcam do obejrzenia! 

Uwaga! W filmiku nie ma rozlewu krwi! 

Śmierć Katarzyny Howard

Katarzyna została odosobniona w swych komnatach i pozostawiona pod strażą, wielokrotnie w tym czasie przesłuchiwana przez doradców króla. Pierwotnie Henryk miał się z nią rozwieść i oddalić ją, jednak na nieszczęście Katarzyny został przechwycony jej list miłosny do Culpepera. To spowodowało natychmiastowe oskarżenie o niewierność, co w przypadku królowej oznaczało też zdradę stanu. Zimą 1541 roku Katarzynę uwięziono w opactwie Syon Abbey Middlesex, odbierając jej zarazem tytuł królowej. 10 grudnia 1541 r. wykonano wyroki śmierci na Thomasie Culpeper (został ścięty) i Francisie Derehamie (został powieszony i poćwiartowany) w Tyburn. Zgodnie ze zwyczajem ich głowy umieszczono na Moście Londyńskim. Uwięziono również wielu członków rodziny Norfolków, z wyjątkiem księcia Norfolk, który 14 grudnia napisał do króla list, w którym całą winę zrzucał na siostrzenicę i macochę i wyjaśniał że nie ma z tym nic wspólnego. Wszyscy uwięzieni Norfolkowie zostali skazani na dożywocie i przepadek mienia, po pewnym czasie ich wypuszczono i przywrócono dobra.

Natomiast sprawa królowej została wniesiona pod obrady parlamentu w styczniu 1542 r. Zmieniono prawo tak, że umożliwiało egzekucję królowej za ukrywanie historii swojego życia seksualnego przed królem lub oraz cudzołóstwo w trakcie małżeństwa. To czyniło bezprzedmiotowym odwoływanie się do umowy przedmałżeńskiej z Francisem i w ten sposób podważanie ważności małżeństwa. 10 lutego Katarzynę przewieziono do londyńskiej twierdzy Tower i następnego dnia nowy przepis uzyskał akceptację króla i egzekucję wyznaczono na 7 rano 13 lutego 1542 w poniedziałek. W noc przed egzekucją Katarzyna poprosiła kata, aby przyniósł do jej celi (cele dla osób wysokiego rodu w Tower of London różniły się znacznie od tych zwyczajnych dla plebsu) pieniek, na którym miała zostać następnego dnia ścięta, aby móc wypróbować ułożenie głowy. W dniu egzekucji zachowywała spokój, choć była blada i potrzebowała pomocy by wejść na podwyższenie. Wygłosiła mowę podczas której nazwała swoją karę "słuszną i sprawiedliwą" i prosiła o łaskę dla rodziny oraz modlitwę za jej duszę. Według popularnej i podważanej przez historyków legendy jej ostatnie słowa brzmiały Kochałam Culpepera. Umieram jako królowa, choć wolałabym być jego żoną. Kat ściął jej głowę jednym ciosem topora (a nie miecza jak Annę Boleyn). Razem z nią wyrok śmierci wykonano na jej damie dworu Jane Parker, która uwięziona oszalała, wprawdzie prawo zakazywało egzekucji osób chorych psychicznie, ale Henryk je zmienił. Obie pochowano w nieoznaczonym grobie w pobliskiej kaplicy St Peter ad Vincula na terenie zamku Tower of London, obok kuzynki i poprzedniczki u boku Henryka VIII, Anny Boleyn. W roku 1876 odnaleziono i zidentyfikowano szczątki obu byłych królowych i przeniesiono do osobnej krypty przed głównym ołtarzem[1]. W czasach królowej Wiktorii dokonano renowacji kaplicy i choć nie zidentyfikowano szczątków Katarzyny wśród odnalezionych kości została upamiętniona na tablicy ku czci wszystkich, którzy zginęli w Tower.

Niektórzy badacze przypuszczają, iż Katarzyna nie zostałaby stracona, gdyby się nie przyznała do winy (ponoć król chciał ją oszczędzić), a Dereham by milczał o Culpeperze (Dereham jednakże przestraszył się możliwości tortur i ujawnił wszelkie szczegóły). Ale skoro do tego doszło, wyrok wówczas za zdradę stanu (bo za takie uznawano wiarołomstwo królowej, która musiała być poza wszelkimi podejrzeniami) mógł być tylko jeden.

Henryk VIII i Katarzyna Parr

Ślub Katarzyny i Henryka odbył się 12 lipca 1543 roku w pałacu Hampton Court. Była pierwszą z królowych angielskich, która posiadała także tytuł królowej Irlandii (po tym jak Henryk VIII przyjął ten tytuł). Katarzyna i Henryk poprzez licznych wspólnych przodków byli związani węzłami pokrewieństwa. Katarzynie udało się utrzymywać dobre relacje z dziećmi Henryka z poprzednich małżeństw – Marią, Elżbietą i Edwardem. Doprowadziła też do pogodzenia się Henryka z córkami. Sprowadziła na dwór swoje przybrane dzieci: córkę Margaret Neville jako pannę na wydaniu oraz syna Johna. Jej wujek Lord Parr został Lordem Szambelanem.
Henryk udał się na swoją ostatnią, nieudaną wyprawę wojenną do Francji i w tym czasie od lipca do września 1544 Katarzyna była jego regentką. Ponieważ Rada Regencyjna była obsadzona jej stronnikami (jej wuj, Tomasz Cranmer, Lord Hertford) sprawowała efektywną władzę. Zajmowała się finansami państwa i dostawami dla korpusu ekspedycyjnego we Francji, podpisała pięć królewskich rozporządzeń i była w stałym kontakcie z dowódcą północnych marchii Hrabią Shrewsbury, którego zadaniem było zapewnienie spokoju na granicy ze Szkocją. Uważa się, że jej aktywność jako regentki, siła charakteru i dostojeństwo i postawa religijna były źródłem inspiracji dla przybranej córki Elżbiety (która później rządziła jako Elżbieta I).
Poglądy religijne Katarzyny były stałym źródłem podejrzeń dla katolików i przedstawicieli stronnictwa antyreformacyjnego takich jak Stephen Gardiner (biskup Winchester) i lord Wriothesley (Lord Kanclerz). Choć wychowana jako katoliczka urodzona przed nadejściem Reformacji, z czasem zainteresowała się tzw. Nową Wiarą i zaczęła jej sympatyzować. Zaślubiny zostały uświetnione spaleniem trzech protestanckich heretyków w pobliskim Wielkim Parku i uważnie obserwowano czy nowa królowa nie wykazuje śladów współczucia. W połowie lat 40. zaczęto podejrzewać iż jest stronniczką Reformacji. O tym, że była świadczą wątki w jej drugiej i ostatniej książce wydanej już po śmierci Henryka VIII w 1547 „Lamentacje grzesznika” (Lamentacions of a synner) gdzie znajduje się m in teza o usprawiedliwieniu wyłącznie przez samą wiarę co kościół katolicki uważał za herezję. Mało prawdopodobne by takie poglądy pojawiły się w krótkim czasie pomiędzy śmiercią Henryka VIII a publikacją książki. Znacząca też jest jej bliska znajomość z Anną Askew wpływową stronniczką Reformacji, która publicznie przeciwstawiała się katolickiemu dogmatowi o transsubstancjacji i została z tego powodu zamordowana przez katolików za herezję, a później uznana za męczenniczkę Reformacji. W 1546 biskup Winchester i Lord Wriothesley usiłowali skonfliktować z nią króla. Wydany został nakaz aresztowania, jednakże w przeddzień dowiedziała się o nim i udało się jej ukorzyć i zyskać jego łaskę przez zapewnienie iż dyskutowała o religii tylko by zająć jego umysł i oderwać uwagę od problemów zdrowotnych. Następnego dnia uzbrojeni strażnicy, którzy nieświadomi zmiany sytuacji usiłowali dokonać aresztowania narazili się na gniew króla.
Krótko przed śmiercią Henryk uposażył Katarzynę wyznaczając jej roczną rentę w wysokości 7 tys. funtów, nakazał też aby w razie jego śmierci choć byłaby wdową wciąż odbierała wszystkie honory tak jakby wciąż żył. Katarzyna została zwolniona z dworu królewskiego po koronacji Edwarda VI 31 stycznia 1547 i udała się do swojego domu w Old Manor w Chelsea.